Około 4 tys. km na wschód od Polski leży miasto, o którym być może wielu coś słyszało – Astana. Albo raczej: słyszeli o Nur-Sułtanie, Akmoli, Celinogradzie, bo wszystkie te nazwy nosiła w różnych epokach. Miasto przechrzczono już sześciokrotnie, z czego do dwóch korekt doszło w ostatnich latach. Być może wiecie, że obecną Astanę awansowano do rangi stolicy u schyłku lat 90. poprzedniego wieku i być może obiło się Wam o uszy, że kraj, o którym chcemy dziś trochę opowiedzieć, to Kazachstan. Zsyłki Polaków, łagry i Związek Radziecki, a poza tym jeszcze ten (przeklęty) Borat. Krótko mówiąc, nic konkretnego – obecne w powszechnej świadomości skojarzenia to albo zamierzchła historia, albo głupkowaty, krzywdzący film, do którego zdjęcia nawet nie powstały w przedmiotowym państwie... Trudno nie mieć w sobie poczucia małej misji, gdy wchodzisz na Okęciu na pokład bezpośredniego samolotu do Astany, by rozpocząć kilkudniową samotną podróż do największego państwa Azji Centralnej. Kazachom się po prostu należy, by uczciwie przybliżyć ich kraj polskim odbiorcom.